Ruhundaki kara delik giderek daha da büyürken ve içine aldığın her şey o kara delikjte yok olurken hayretle bakarsın ayaklarının dibindeki insanlara... Üzerinde yürüdüğün ip kadar ince yoldan aşağıya yuvarlanmamak için çaba gösterirken bir yandan da ne yöne düşmen gerektiğini hesaplarsın... Fısıldarsın kendi kendine... Ruhuma hükmeden ne? Nedne hala ipin üstündeyim... Altımdan insanlar geçip giderken ben niye tepede tek başıma çabalıyorum? Bir anda kollarını açıp iki yana, kendini bırakmak aşağıya... Güçsüzlük mü yoksa bir güç gösterisi mi aşağıdaki insanların arasına karışabilmek için kendini yok etmen ? Giderek daha fazla koparken hayattan, ip daha da incelir, daha da yükselir. Yalnızlık hayat okulunun yüksek öğrenim kısmında verilen zorunlu seçmeli bir ders olmuştur. Ne yaz okulu vardır, ne de bütünlemesi... Sadece kalırsın sürekli... Hayat çevrende oyunlar oynarken sen boş boş bakarsın... Işık yoktur, umut yoktur! Yalan, dünyadaki boktan birşey, yalana inanmaksa dünyadaki en boktan şeydir. İçin yolgeçen hanına dönmüştür, kapıyı çalıp girenler ve kapıyı kapatmadan çıkanlar... Ağlayan minik bir bebeksindir artık, yalancı memeyle susturulan... Siktir et elbet büyürsün sen de... Ya da ölürsün... Doğal seleksiyon... Güçlüler yaşar, güçsüzler düşüp yok olur...

Sabaha kadar defterler dolusu yazmak bir anlam ifade edecek mi? Hayat kaldığı yerden devam edecek mi? Hayır etmeyecek. Hayat bir yerlerde kalalı çok uzun zaman oldu. O günden beri devam etmiyor sadece olduğu yerde sayıyor. Arasıra arkasından ittiriyoruz yürüsün diye ama iki adım ilerleyip duruyor. Son iki gecedir hemen hemen tüm hayati fonksiyonlarımı durdurdum. Yemek, içmek, uyumak... Midem yalanlarla ve aklım da yanıp yokolan hayallerle doluyken yere çakılmamak için hiç bir sebep yok... Burnuma sadece yanık kokusu geliyor. Can kurtaran sirenleri ve evet can kurtaran sirenleri... Kişi kendi kaderini kendisi çizer... Kurtarılmak istediğimi sanmıyorum... İçimdeki mahkemede kendime açtığım dava düştü... Daha önce düşen diğer davaların üstüne düştü... Kırılmak, incitilmek... Ne bulunursa içine tıkıştırılmış bir valiz gibiyim, havaalanında unutulmuş... Ne gelen var ne giden unutulduğumu anlamak için... ''Sonsuza dek yaşamak istiyorsanız, önce ölmeniz gerekir.''

İnsanlığın ölme sınırı ne acaba? Kaç kez ölebilir bir insan? Ölü bir beden kaç kez sikilebilir ya da kaç litre gözyaşı dökebilir insan... İnançsız, umutsuz, doğrusuz, hayalsiz... Hiç bir şey yok... Yokmuş, hiç olmamış... İnsanın kandırılma sınırı ne acaba? Artık ölmüyorum... Artık ağlamıyorum... Artık gülmüyorum... Nefes almıyorum... İnsan kaç kez deneyebilir kurtulmayı? Kaç kez yalvarabilir ki elimi tut diye? Kaç kez çıplak kalabilir birinin karşısında... Kaç kez üstüste yıkılabilir eski yıkıntıların üstüne... Kapıları kapat! Ardına kocaman bir moloz koy ve öl! Duymasın kimse sesini, bilmesin geberip gittiğini... Sadece öl... Sessizce, gizlice, yalnızca öl... Tıpkı bugün olduğu gibi...

Zıt kutupların birbirini çekmesi gibi

aynı kutuplar da birbirini itermiş besbelli...

İki yorgun beden, iki yitik siluet

dökülen gözyaşları...

Can çekişen hücrelerim için ötenazi istiyorum...

Huzur üstüme iki beden dar gelen bir kıyafet sanki şimdi...

Çekiştiriyorum, çekiştiriyorum...

Uzamıyor, genişlemiyor...

Hayat iki kıskacını geçirmişse insanın etine kene gibi

Yapacak bir şey yoktur artık çıkarmak için

Ateşlenip ölmeyi beklemekten başka…

Hayat kan yoluyla, tükürük yoluyla, dokunma yoluyla bulaşan bir hastalıktır…

Bir kez girdi mi birbirine kan ve tükürük, hayatı da karışır hayatına…

Karışan iki hayatı ayırmak içinse…

Yine kan lazımdır…

Şimdi kanamalı bir hasta için

Acil kan aranıyor buralarda....

yine sözcükler kusmaya geldim, yine sana geldim... hiç kimsenin olmadığı kadar yalın geldim... aynı bedende hem canlı hem ölü geldim... bana verdiğin parçanı kusmak için soktum bu sefer parmağımı boğazıma kadar... senden nefret ettim... bir parçanı bana bıraktığın için nefret ettim... bir parçamı aldığın için sevdim... ama ona iyi bakamadığın için öldürmek istedim... sıcak,ıslak,yalnız ve sarhoş seviştiğimizi bilerek daha çok nefret ettim ama bu sefer kendimden nefret ettim... seni ne çok istedim diye... kasıklarıma bastırdım ellerimi kanatana kadar... bakire tatminler yarattım kendime... ellerimi kana buladım içimdeki seni öldürerek... sonra kıyamadım... ölme dedim... sen ölme... sen de ölme herkes gibi... beni kimsesizliğin koynunda bırakma dedim... uyandın... ölmüyorum ama gidiyorum dedin... gidiyorum ama geri geleceğim dedin... bekle dedin... bekledim, günler haftalara, haftalar aylara döndü... içimin mevsimleri değişti, ruhumda tsunamiler gerçekleşti... duygularım sular altında kaldı... duygulardan nefret ettim... onları bir bir toprağa verdim... gelmedin... Dilimde bir şarkı şimdi...

ne kadar zaman geçti bilmiyorum?
hani gelirim demiştin ya...
bak hala ümitle seni bekliyorum!
gelince nasıl özleyişimi anlatamazsam eğer
şaşırma...
konuşmak gerçekten gücüm dışında bu sefer
ne olur yine susuyorum diye darılma...
o kadar beklettin ki,
senin için sakladığım her şeyi çaldılar
mevsim mevsim tükendi çiçekler
yalnızlığa döküldü çiçekler şarkılar
şimdi boşuna üzüleceksin
gelirsen vazgeç.. dön
yola çıkmışsan dur!

beni ölesiye sev demiştin
sevdim

artık...
gelmesende olur*

* Zardanadam

Korkuyorum... Al korkularımı benden... Çocukların erişemeyeceği bir yerde sakla ki bulamasın çocuk ruhum onları bir daha! Uzaklaşma, kaçma, bırak aksın her şey bacaklarımdan yere... Yeter ki kalbimi kanatma, zehir saçma ortalığa... Saklanamayacak kadar içime kaçtım ben, saklama beni, saklandım zaten ben... Sokaklarla konuşacak kadar delirdim çoktan ben, onları dinleyecek kadar çaresizdim ben... Sınırın doğru tarafında durmak böylesine zorken nasıl karar verebiliriz ki doğru yöne? Bizim kaç yolumuz var seçebileceğimiz, yoksa hiç yol yok mu? Sonsuz şeritli bir yolun ortasında labirentte peynir arayan bir fare gibiyim... Kırıntı bulsam devam edeceğim yoluma... Cesaret, cesaret daha fazla cesaret... Yapabilirim! Bükülen boynumu kaldırıp yoluma devam edebilirim... İçimde uyutabilirim seni yormadan... Sarsmadan... Sarıl bana... Korkuyorum, aç ışıkları...

aramızda duvarlar,gölgeler,başka insanlar,kimliği belirlenemeyen kederler var hep...

hiç gitmeyecekler.hiç göndermeyeceksin

sen olmak isterdim oysa... ben ol isterdim

içimdeki yawru kedi ölmesin isterdim

huzur bu işte demek isterdim

ama ne de olsa  morlar siyahlara dönüşür hep

ve iyilerin siyah giymesi gibi

kötüler de siyah giyer...

düşüyorum şimdi yine, hem de buz gibi bir üşümeyle...

Tut beni demek isterdim oysa gölgeli beraberliklere yelken açmak zordur hep...

Acırsın,kanarsın

özlemek ölmekten beter bir acıdır...

hele de arada kimliği belirsiz gölgeler varsa...